Kod QR na studniówkę, zdjęcia całego rocznika w jednej galerii

Problem pojawia się następnego dnia. Materiał od razu rozsypuje się po klasowych grupach: każda klasa ma swoją, do cudzej nikt nie ma wstępu, więc powstają cztery osobne zbiory zamiast jednego. Do tego duża część zdjęć i filmów idzie prosto na relacje, które kasują się po dobie i zostają najwyżej w telefonie autora. Zdjęcia grupowe całej klasy, wspólne kadry przed lustrem w hotelu, ujęcia z parkietu w środku nocy, wszystko to istnieje w kilkudziesięciu osobnych rolkach i nigdzie razem. A za chwilę zaczyna się nauka do matury, telefony bywają czyszczone przed nowym rokiem szkolnym i po kilku miesiącach nie ma już do kogo się o to zwrócić.

Osobna sprawa to rodzice. Na większości studniówek są obecni przy polonezie: stoją z boku sali, nagrywają cały układ z dystansu, robią zdjęcia grupowe całych klas przed wejściem, a potem wychodzą i zabawa toczy się dalej bez nich. Ich nagrania są zwykle jedynymi całościowymi ujęciami poloneza, bo uczniowie w tym czasie tańczą, a nie fotografują. Te pliki lądują w telefonach rodziców i praktycznie nigdy nie docierają do rocznika, chyba że ktoś świadomie o nie poprosi.

Kod QR do prywatnej galerii porządkuje to już w trakcie balu. Osoba, która organizuje studniówkę, rodzic z trójki klasowej, przedstawiciel rady rodziców albo wychowawca, zakłada jedną galerię dla całego rocznika i drukuje kod. Kartki z kodem wieszacie tam, gdzie ludzie i tak się zatrzymują: przy szatni, przy wejściu na salę, na stolikach, obok stołu z jedzeniem. Skanowanie kodu to funkcja wbudowana w aparat telefonu, więc uczeń celuje w kartkę, klika link i wysyła zdjęcia oraz filmy prosto z rolki. Bez rejestracji, bez pobierania aplikacji, bez pytania kogokolwiek o zgodę na dołączenie do grupy. Rodzice mogą zeskanować ten sam kod jeszcze przed wyjściem i zostawić swoje nagrania poloneza.

Galeria jest prywatna i to ma tu znaczenie większe niż przy zwykłej imprezie, bo część rocznika jest jeszcze niepełnoletnia. Strona nie jest publiczna, nie indeksuje jej wyszukiwarka i wchodzą na nią wyłącznie osoby, które dostały kod QR albo link. Konto ma tylko dorosły organizator: to on widzi, co wpłynęło, decyduje komu przekazać link i on pobiera komplet. Po balu cała zawartość idzie do pobrania jednym plikiem ZIP w oryginalnej jakości, gotowa na tablo, na rocznikowy film albo po prostu do odłożenia na dysk przed maturą. Do galerii można też włączyć wirtualną księgę gości, w której zostają krótkie wpisy z ostatniego wspólnego wieczoru całej klasy.