Kod QR na osiemnastkę, wszystkie zdjęcia z imprezy w jednym miejscu

Do tego dochodzi specyfika samego wieczoru. Najlepsze kadry z osiemnastki powstają późno: tort ze świeczkami koło północy, wjazd na parkiet, wspólne skakanie do kawałka, którego wszyscy znają na pamięć. To zwykle krótkie, ciemnawe filmiki nagrane w biegu, a nie wystudiowane zdjęcia. Fotograf, jeśli w ogóle jest, pracuje do określonej godziny i nie stoi na parkiecie o drugiej w nocy. Najbardziej wyczekiwane materiały mają więc w rękach znajomi, a nie profesjonalista.

Relacje w social mediach tylko pogłębiają problem, bo kasują się po dobie. Solenizant widzi materiał raz, w przelocie, a potem zostaje z prośbą: wyślij mi to, co wrzucałeś w sobotę. Część osób wyśle, część zapomni, a reszta odpowie, że już wyczyściła telefon. Kod QR przenosi ten sam odruch, który znajomi i tak mają, czyli wrzucenie materiału gdzieś w sieć, do miejsca, które należy do organizatora imprezy. Warto powiedzieć o tym na głos przy torcie, bo jedno zdanie ze sceny działa lepiej niż sam kod stojący na stoliku. Gdy kilka osób wrzuci materiał jako pierwsze, reszta robi to już odruchowo.

W praktyce wygląda to tak: zakładasz prywatną galerię, drukujesz kod i rozkładasz go na stolikach oraz na barze. Znajomy skanuje kod aparatem telefonu, otwiera stronę wrzucania i wysyła zdjęcia i filmy prosto z rolki. Nie zakłada konta, nie ściąga aplikacji, nie musi nikogo o nic pytać. Jeśli na sali jest słaby zasięg, wrzuci to samo następnego dnia z domowego wifi, bo link działa dalej. Jako organizator możesz dorzucić do tej samej galerii oficjalne zdjęcia od fotografa, żeby wszystko leżało razem. Do galerii da się też włączyć wirtualną księgę gości, w której znajomi zostawiają krótkie wpisy zamiast kartki krążącej po sali, a przy okazji wrzucają zdjęcia, po które i tak sięgają do telefonu.

Po imprezie masz jedno miejsce zamiast pięciu rozmów i dwóch dysków. Wchodzisz do panelu, przeglądasz to, co wrzucili goście, i pobierasz całość jako jeden plik ZIP w oryginalnej jakości. Z tego materiału robi się potem filmik na rocznicę, wydruki do pokoju albo po prostu kopia na dysku, do której wraca się za kilka lat. Galeria jest prywatna i widzą ją wyłącznie osoby z kodem lub linkiem, więc nocne kadry zostają w gronie zaproszonych, a nie na otwartym profilu. Sam solenizant nie musi przy tym niczego pilnować, bo galerią zarządza organizator i to on decyduje, komu wysłać link po imprezie.